(Nie)życie.

Nie wiem, co to jest. W każdym razie to nie miał być wiersz, a wygląda na to, że jest. Napisane na potrzeby jednego mojego opowiadania. Przemyślenia głównego bohatera.

Ludzie przychodzą i odchodzą.
Zwierzęta są i znikają.
Dzień zaczyna się i kończy.
A ja trwam.

Wszystko ma swój początek.
Musi też być i koniec.
Czyli wszystko ma swój koniec.
Ja też?

Najlepiej jest zapomnieć.
Zapomnij. Dobrze na tym wyjdziesz.
Ostateczną obroną jest udawanie, że nie pamiętasz.
Nie pamiętasz mnie?

Co za piękne kłamstwo! Życie.
To jest tylko gra, którą i tak przegrasz.
Bo śmierć już czeka.
A ja trwam.

Nie, nie próbuj mnie ratować.
Nie obchodzi mnie to.
Ciebie tak naprawdę też nie.
Prawda?

Dopóki nie umrzesz,
Dopóki żyjesz…
Nie zrozumiesz co tracisz.
Co stracisz.

Powiedz to, powiedz!
Nie pamiętasz mnie?
To dobrze!
…nie żyjesz.

Przemyślenia.

Niech ktoś teraz powie, że nauka nie jest niebezpieczna a wybuchnę temu komuś śmiechem w twarz.
Ostatnia rzeźba to była istna rzeź, krew była wszędzie, aż się bandaże w apteczce pokończyły.
Co za nie uważni ludzie.

Od czego to zależy, że jeden człowiek potrafi pisać wiersze i inne takie, a drugi nie?
Mnie to aż odstrasza. Wymyśliłam cztery linijki w ogóle nie związane z tematem, a są tak denne że szok. Raczej poetką nie będę. A muszę napisać te gówniane fraszki do szkoły...
Pisarką też nie. Moje teksty są coraz gorsze.

Zabrakło mi marzeń. Wczoraj wszystkie podzieliłam na te możliwe do spełnienia i te, które nie są. Zostało mi jedynie kilka, w które i tak wątpię, żeby się spełniły.

Tak, tak. Mój wrodzony pesymizm powrócił do gry.

I rodzice nie chcą mnie zabrać na pogrzeb. Bo to będzie straszne przeżycie dla mnie. Bo nie chcą, żebym opuszczała szkołę.
Cholera, rodzina jest przecież najważniejsza.

Dobra, koniec wyżalania się! W ogóle, po co ja to piszę... Nie rozumiem tego.

A żeby zakończenie było ciekawsze: polecam film "Sala Samobójców" - naprawdę świetny!

Wracam do robienia szkiców...

Aha~ od dnia dzisiejszego, co jakiś czas będą pojawiać się takie krótkie wpisy.